kon-nichi wa

21 dagen Tokyo… Geen idee waar ik moet beginnen… Bij het begin?

Dag 1: Geen cultuurshock

Dag 2,3,4, …, 20: Veel gezien

Dag 21: Cultuurshock

Het heeft toch even geduurd tot het in me doordrong. Maar het begint te komen. Het is voor het eerst dat ik ervaar hoe een land leeft met een enorme drang vooruit te gaan, maar toch zo standvastig trouw blijft aan zijn traditie. Het gevolg hiervan is de ervaring van het extreme. Je kan een klein straatje doorwandelen, waar je met moeite met drie naast mekaar kan wandelen, waar er gezellige noedelbars en cafeetjes zijn, waar maximum tien mensen kunnen zitten. Als je dat straatje uitloopt kom je uit op een kruispunt met de hoogste gebouwen en duizenden mensen. Zo zit Tokyo in mekaar, net die verhaallijn. Extreem en contrair.

 

Het is een gevoel die ik nooit ervaren had. Het is iets typisch hier. Het zit vol verrassingen, extreem lelijke gebouwen (de meeste) naast interessante gebouwen. Mini naast mega. De koele sfeer van de stad overdag, de warme sfeer ’s nachts. 

Er heerst een meer aangename chaos ’s avonds. De mensen schudden de stress van het werk van zich af. Zoals bij ons maar nog een “level” hoger. Het contact die ik heb met mijn japanse medestudenten is verschillend naargelang het moment van de dag. Op de lab (waar ik mijn research zal doen), tijdens het werk is het ieder voor zich, werk is werk, werk is serieus, geen vriendschap. Niets, enkel formele hulp. Geen praatje over hoe tof het feestje de dag ervoor wel was. Maar na de werkuren, als ze dan wat gedronken hebben, dan is er geen houden meer aan. Fun, lol, extreem amusement. Vreemd volkje. Mijn doel voor de komende weken is om daarvan via foto’s een beter beeld van weer te geven. Nu heb ik vooral foto’s van gebouwen, de meest interessante…

Ik heb er een goed gevoel bij, maar zoek nog steeds een beetje mijn weg. Dat is het leuke eraan, je blijft bezig. Ik laat het op me afkomen…

Mo