vette mannen in mega tanga en een aardbeving hier en daar…

Dag iedereen,

Ik weet zelf niet meer hoe lang het is geleden dat ik jullie nog op de hoogte heb gebracht van mijn verblijf hier in Tokio.
In ieder geval, de vakantiesfeer die er voor het kerstverlof heerste,  is na het nieuwe jaar volledig veranderd in het tegenovergestelde.  Januari was een maand van deadlines en stress.  Maar voor dat dit allemaal gebeurde kon ik gelukkig nog eerst even vollop genieten van het bezoek van Alexia. Ze is hier toegekomen op kerstdag en we hebben alles op het gemak gedaan. Beetje in parken rondgewandeld, lekker gegeten, Kyoto, Osaka en Nara bezocht en het soberste nieuwjaar uit ons leven beleefd! ZALIG!
Na dit leuke intermezzo ben ik hard beginnen werken. Ik had 31 januari presentatie van het project die ik hier maakte samen met Hongaar en Japanse. Het is gelukkig goed afgelopen, maar ik ben er wel heel diep voor moeten gaan…
Maar behalve dit is er in januari niet veel gebeurd, behalve een aardbeving hier en daar.
Ik heb er 2 echt goed gevoeld.  Echt een heel vreemd gevoel. 3 weken geleden werd ik wakker van een van 4 op de schaal van richter, en daarnet was er een serieuze schok. Het was net alsof er een auto in mijn gat reed. Vreemd als je aan het werken ben aan je bureau…
Ah ja, ik ben ook naar het sumoworstelen geweest!!! Zo teleurstellend! Eerst 4 minuten tradionele pasjes, zout water, traditionele pasjes, zout water, traditionele pasjes, zout water, traditionele pasjes, zout water, traditionele pasjes, zout water, traditionele pasjes, zout water, traditionele pasjes, zout water, traditionele pasjes… dan 10 seconden wat tegen mekaar duwen, ….that’s it. Alleen is het wel impressionant om twee collosale vette mannen in mega tanga tegenover mekaar in startpositie te zien staan, en dan naar mekaar toe springen. Die ene seconde maakt het nog net de moeite.

Ik blijf hier nog tot 31 maart en zal jullie dan terug vergezellen in ons geboortelandje. Ondertussen werk ik aan mijn research en start eindelijk mijn afstudeerproject. Ook krijg ik over twee weken het bezoek van mijn welgeliefde moeder, en over 4 weken komt mijn wederhelft me weer vergezellen. Drukke tijden dus, maar tijden om naar uit te kijken.

 groeten,

mo

Beetje verward

Weer reeds een lange tijd geleden dat ik nog wat aan jullie heb laten weten, maar ik heb ondertussen nog foto’s aan de site toegevoegd.
Mijn eerste indruk waarover ik jullie schreef (cfr. kon-nichi wa) is nog steeds dezelfde, maar ik begin dat stilletjes aan heel gewoon te vinden, doch het blijft nog steeds boeiend. Ik heb vaak de drang mezelf af te vragen of Tokyo nu een mooie al dan niet afgrijselijke stad is. Maar hier lijkt geen antwoord op te bestaan. De indrukken zijn te uiteenlopend. Soms, als ik door de stad wandel, of beter “reis”, denk ik van wat de Japanners toch bezielt om steeds goedkope materialen te gebruiken, verder te bouwen tot een grote rotzooi en mengelmoes van lelijke woningen, op de al mogelijke manieren en in vormen die je je maar kan voorstellen. (er bestaan hier slechts een klein aantal stedenbouwkundige wetten ivm ruimtelijke ordening)
Maar dan kom je in een park, met een pracht van een tempel, waar toevallig een intieme traditionele trouw plaatsvindt, en je rust wat uit in een japanse tuin die je al de rust gunt die je nodig hebt. En je gaat in Yoyogi park genieten van de sfeer die gemaakt wordt door de groepjes mensen die ofwel muziek spelen, beetje voetballen, wat viool oefenen, of gewoonweg wat rondlopen verkleed als hun Manga-idool of Elvis. Een mengelmoes van alle soorten persoonlijkheden, die je ook herkent in de mengelmoes van gebouwen en architectuur. En daardoor kan je moeilijk zeggen dat het een lelijke stad is. Iedereen aanvaardt elkaar, en dat is blijkbaar ook hetgeen wat ze doen in hun stad. En dat creërt die speciale sfeer die hier hangt.
Maar of dat nu goed is of niet, daar ben ik nog niet uit. Het is vooral een ervaring.

Misschien kan Alexia mij duidelijkheid brengen, want ze komt me eindelijk bijna vergezellen, en mijn ervaring delen. Nog 3 weken! Tis nodig. We gaan samen een reisje maken naar de steden Kyoto, Osaka en Nara. Het zal ons deugd doen.
Ik ga jullie voorlopig laten, maar ik hou jullie vooral nog op de hoogte via foto’s, daar ben ik iets beter in.

Mo
 

Workshop

Dag iedereen,

Mijn excuses voor mijn late schrijven. Ik ben voor het moment bezig met een intensieve workshop, gedurende twee weken. Samen met een Hongaar (23) , een Japanse (31) en twee Italianen uit Rome (24 en 31 en reeds architect) werk ik aan een site, gelegen aan een spoorweg en een park in Shibuya, die volstaat met illigale cafeetjes, ontstaan en geopend door vrouwen na WOII. Er wordt van ons verwacht er residentiele woningen en winkels te bouwen. De samenwerking loopt nogal stroef, daar de taalbarrière en de botsende ideën tussen de verschillende nationaliteiten nogal te frequent voorkomen. Het werkt nogal remmend, in plaats van vooruitgang te boeken. Ons ontwerp is voorlopig matig, maar ik blijf volharden.

Ondertussen maken we interessante uitstappen, zoals naar de werf van het nieuwe museum van Tadao Ando, waarbij we rondgeleid werden door de ontwerper zelf. Er worden vele lezingen georganisseerd, wat het allemaal nog interessanter maakt natuurlijk. 

Op het ander gebied blijf ik me ook amuseren. Mij van 0.00u tot 5.30u opsluiten in een klein kotje met 7 Japanners en 5 “foreign students” en dan non-stop drinken en beginnen zingen. KARAOKE heet dat hier. Compleet absurd idee maar de max! Daarna alleen naar huis gaan en je weg verliezen in de metro… Wat een ervaring! Baseball is super, en het weer is zalig! Alleen de noedels en de rijst beginnen wat eentonig te worden, waardoor een omstreden bezoekje aan de Mc D soms onvermijdelijk wordt om dan toch eindelijk eens iets vettigs in mijn lijf te krijgen. Het slechte en lege gevoel blijft er echter achteraf mee gepaard, maar de verleiding is soms te groot. Ik ben ondertussen al twee gaatjes in mijn riem vermagerd!

Ik ga jullie voorlopig laten, want het is laat. Maak jullie dus maar geen zorgen, ik stel het nog steeds zeer goed!

Mo 

Adres: 4-6-41, C-222  shirokanedai, Minato-ku, Japan, 108-0071

Tel: 0081-80-5693-4615

E-mail Tel: mo_vdb@ezweb.ne.jp

(mailen naar mijn gsm is mogelijk enkel indien je de boodschap in het balkje van “onderwerp” schrijft. De rest kan ik niet lezen.)

 

kon-nichi wa

21 dagen Tokyo… Geen idee waar ik moet beginnen… Bij het begin?

Dag 1: Geen cultuurshock

Dag 2,3,4, …, 20: Veel gezien

Dag 21: Cultuurshock

Het heeft toch even geduurd tot het in me doordrong. Maar het begint te komen. Het is voor het eerst dat ik ervaar hoe een land leeft met een enorme drang vooruit te gaan, maar toch zo standvastig trouw blijft aan zijn traditie. Het gevolg hiervan is de ervaring van het extreme. Je kan een klein straatje doorwandelen, waar je met moeite met drie naast mekaar kan wandelen, waar er gezellige noedelbars en cafeetjes zijn, waar maximum tien mensen kunnen zitten. Als je dat straatje uitloopt kom je uit op een kruispunt met de hoogste gebouwen en duizenden mensen. Zo zit Tokyo in mekaar, net die verhaallijn. Extreem en contrair.

 

Het is een gevoel die ik nooit ervaren had. Het is iets typisch hier. Het zit vol verrassingen, extreem lelijke gebouwen (de meeste) naast interessante gebouwen. Mini naast mega. De koele sfeer van de stad overdag, de warme sfeer ’s nachts. 

Er heerst een meer aangename chaos ’s avonds. De mensen schudden de stress van het werk van zich af. Zoals bij ons maar nog een “level” hoger. Het contact die ik heb met mijn japanse medestudenten is verschillend naargelang het moment van de dag. Op de lab (waar ik mijn research zal doen), tijdens het werk is het ieder voor zich, werk is werk, werk is serieus, geen vriendschap. Niets, enkel formele hulp. Geen praatje over hoe tof het feestje de dag ervoor wel was. Maar na de werkuren, als ze dan wat gedronken hebben, dan is er geen houden meer aan. Fun, lol, extreem amusement. Vreemd volkje. Mijn doel voor de komende weken is om daarvan via foto’s een beter beeld van weer te geven. Nu heb ik vooral foto’s van gebouwen, de meest interessante…

Ik heb er een goed gevoel bij, maar zoek nog steeds een beetje mijn weg. Dat is het leuke eraan, je blijft bezig. Ik laat het op me afkomen…

Mo